Maskers
In this workshop, we explored the idea of masks the ones we show to the world and the ones we carry quietly inside.
Participants created masks with two sides. The outside represented how they believe others see them: the roles, expectations, and labels that society often places on us. The inside revealed something more personal feelings, thoughts, and parts of themselves that are not always visible.
As the masks slowly took shape, the room filled with meaningful conversations and honest sharing. Participants spoke about the labels they carry in daily life the identities they have learned to wear, sometimes willingly, sometimes without even noticing.
For many, it was surprising to see how different the inside and outside of the mask could be. What the world sees is often only a small part of the story.
The workshop became a moment of pause a space to reflect on the roles we perform and the masks we wear. Some participants realized how much energy it takes to carry certain labels. Others shared how freeing it can feel to acknowledge the parts of themselves that remain unseen.
Holding the mask in their hands created a powerful reflection:
Who am I beneath these labels?
Which masks belong to me, and which ones have I learned to wear?
Sometimes the outside tells one story, while the inside holds another.
Thank you to everyone who shared their stories, their reflections, and their courage in looking a little deeper.
ماسک
در این کارگاه به مفهوم ماسکها پرداختیم ماسکهایی که به دنیا نشان میدهیم و آنهایی که در درون خود حمل میکنیم.
شرکتکنندگان ماسکهایی با دو بخش ساختند. بخش بیرونی نشان میداد که فکر میکنند دیگران آنها را چگونه میبینند — نقشها، انتظارات و برچسبهایی که جامعه به ما میدهد. بخش درونی اما بخشهای شخصیتری از وجودشان را بازتاب میداد: احساسات، افکار و قسمتهایی از خود که همیشه دیده نمیشوند. با شکل گرفتن ماسکها، فضا پر از گفتوگوهای عمیق و بهاشتراکگذاری تجربهها شد. شرکتکنندگان درباره برچسبهایی صحبت کردند که در زندگی روزمره با خود حمل میکنند. هویتهایی که گاهی آگاهانه و گاهی ناآگاهانه بر تن کردهاند.
برای بسیاری جالب بود که ببینند چقدر میان درون و بیرون تفاوت وجود دارد. آنچه جهان میبیند اغلب تنها بخش کوچکی از داستان است.
این کارگاه تبدیل به مکثی شد برای تأمل فرصتی برای نگاه کردن به نقشهایی که بازی میکنیم و ماسکهایی که بر چهره داریم. بعضی متوجه شدند که حمل برخی از این برچسبها چقدر انرژی میگیرد. برخی دیگر گفتند که دیدن و پذیرفتن بخشهای پنهان خود چقدر میتواند رهاییبخش باشد.
نگاه کردن به ماسک در دستشان سؤالی مهم را پیش آورد:
من در زیر این برچسبها چه کسی هستم؟
کدام ماسکها واقعاً متعلق به من هستند؟
گاهی آنچه در بیرون دیده میشود یک داستان است،
و آنچه در درون وجود دارد داستانی دیگر.
سپاس از همه کسانی که داستانها، تجربهها و تأملات خود را با شجاعت به اشتراک گذاشتند.
