Mandala
In this workshop, we explored the power of mandala — not only as an artwork, but as a living process.
Together we began creating one large mandala. Each participant started with their own section, slowly filling a part of the circle with colors, patterns, and symbols. At first, it felt personal — everyone shaping their own space within the whole.
Then something shifted.
After some time, everyone was invited to move to another place in the mandala and continue someone else’s work. Again and again we changed places. What began as individual slowly became collective. The mandala no longer belonged to one person — it became something shared, shaped by many hands.
Participants shared how every time they moved to a new part, they had to practice letting go. Letting go of control. Letting go of attachment to what they had created. Trusting that the next person would continue the story in their own way.
Over time, the process itself became a form of reframing — almost like gently rewiring the mind. Each movement was a reminder that creation is not about holding on, but about allowing change.
And in the end, the mandala returned to where it began: from nothingness to nothingness.
A beautiful reminder that everything we create, like life itself, is temporary — yet meaningful in the moment it exists.
Thank you to everyone who stepped into the circle, created together, and practiced the art of letting go.
کارگاه ماندالا
در این کارگاه قدرت ماندالا را تجربه کردیم — نه فقط بهعنوان یک اثر هنری، بلکه بهعنوان یک فرایند زنده.
با هم یک ماندالای بزرگ ساختیم. هر شرکتکننده از بخشی از دایره شروع کرد و قسمت خودش را با رنگها، الگوها و نشانهها شکل داد. در ابتدا کار کاملاً شخصی به نظر میرسید؛ هر کسی در حال خلق فضای خودش درون یک کل بود.
اما بعد چیزی تغییر کرد.
پس از مدتی از همه خواسته شد جای خود را عوض کنند و روی بخش دیگری از ماندالا کار کنند — بخشی که فرد دیگری شروع کرده بود. چندین بار جایمان را عوض کردیم. آنچه ابتدا فردی بود، کمکم به یک خلق جمعی تبدیل شد. ماندالا دیگر متعلق به یک نفر نبود؛ تبدیل شد به اثری که با دستهای بسیاری شکل گرفته بود.
شرکتکنندگان گفتند که هر بار که به بخش جدیدی میرفتند، در حال تمرین رها کردن بودند. رها کردن کنترل. رها کردن وابستگی به چیزی که خودشان ساخته بودند. و اعتماد کردن به اینکه نفر بعدی داستان را به شیوهی خودش ادامه خواهد داد.
با گذشت زمان، این فرایند برای بسیاری تبدیل به نوعی بازنگری ذهنی شد — گویی ذهن بهآرامی در حال سیمکشی دوباره بود. هر جابهجایی یادآوری میکرد که خلق کردن فقط درباره نگه داشتن نیست، بلکه درباره اجازه دادن به تغییر است.
و در نهایت، ماندالا به جایی بازگشت که از آن آغاز شده بود:
از هیچ به هیچ.
یادآوری زیبایی از اینکه هر آنچه میسازیم، مانند خود زندگی، موقتی است اما در لحظهای که وجود دارد، معنا دارد.
سپاس از همهی کسانی که وارد این دایره شدند، با هم خلق کردند و هنر رها کردن را تمرین کردند.
